×
  • ورود ثبت نام فراموش کرده ام

آخرین اخبار داخلی و خارجی

درمان پلاسما برای بهبود زخم‌های بهبودناپذیر
اخبار خارجی 20 اسفند 58

درمان پلاسما برای بهبود زخم‌های بهبودناپذیر

//////////////////////////////////////////////////////////////////////////

دانشمندان روسی با استفاده از فناوری پلاسمای سرد، تکنیکی را توسعه داده‌اند که در درمان، بازسازی و جوا‌نسازی سلول‌ها کاربرد دارد. نتایج یافته‌ها می‌تواند برای توسعه برنامه‌های درمانی مبتنی بر پلاسما برای جراحت‌های بهبودناپذیر مورد استفاده قرار گیرد

امروزه زخم‌های بهبودناپذیر معضلی جدی برای پزشکان می‌باشد. این زخم‌ها می‌تواند ناشی از آسیب عروق خونی در بیماران دیابتی، ضعف سیستم ایمنی بدن ناشی از بیماری‌های عفونی همچون HIV و سرطان و ... باشد. درمان این نوع زخم‌ها، دشوار، پرهزینه و یا غیرممکن است.

کاربرد فناوری پلاسمای سرد با ورود مولدهای تولیدکننده جت پلاسما در دمای 30 تا 40 درجه سانتیگراد در صنعت پزشکی و زیست‌شناسی شناخته شده است.

مطالعات پیش از این، خواص ضدباکتریایی پلاسمای دمای پایین و مقاومت بالای سلول‌ها و بافت‌ها در برابر اثرات آن را نشان می‌دهد. در بررسی‌های انجام شده، درمان به وسیله پلاسمای دمای پایین در بیماران مبتلا به زخم‌های بهبودناپذیر نتایج متفاوتی کاملا داشت. این مطالعات سبب شد تا احتمال اینکه، درمان پلاسمایی برای بهبود زخم به الگوی استفاده (فاصله مراحل درمانی و تعداد کل مراحل درمانی انجام شده) وابسته باشد را مورد بررسی قرار دهند.

در این مطالعه از دو سلول فیبروبلاست‌ها (سلول‌های بافت همبند) و کراتینوسیت‌ها (سلول‌های کراتین ساز) که در بهبود زخم نقش کلیدی را ایفا می‌کند، استفاده شد. اثر درمانی پلاسما بر این سلول‌ها اندازه‌گیری شد. سلول فیبروبلاست در مقایسه بانمونه مشابه تحت تاثیر پلاسما قرار نگرفت. تعداد سلول‌ها پس از یک بار استفاده 42.6 و پس از دو بار استفاده 32 درصد افزایش یافت. در حالی که هیچ نشانه‌ای از اختلال در DNA پس از استفاده از پلاسما مشاهده نشد، انباشت سلول‌ها در فاز فعال چرخه سلولی همراه با یک فاز رشد طولانی مدت (30 ساعت) مشاهده شد. در نتیجه اثر پلاسما می‌تواند به عنوان یک عامل بازسازی کننده شناخته شود.

تکثیر سلول‌هایی که طی یک بازه سه روزه به صورت روزانه تحت تأثیر درمان پلاسمایی قرار گرفته بودند نسبت به نمونه‌های شاهد 29 درصد کاهش یافت.

از طرف دیگر،کراتینوسیت‌ها تغییرات قابل توجهی در تکثیر نداشتند.

محققان همچنین آنزیم بتا گالاکتوزیداز مربوط به پیری زودرس را مورد ارزیابی قرار دادند که اندازه گیری آن در pH=6 انجام شد. با افزایش سن غلظت این آنزیم در سلول افزایش می‌یابد. درمان پلاسمایی به طور قابل توجهی میزان این ماده را در نمونه‌ها کاهش داد.

دانشمندان در حال برنامه‌ریزی تحقیقات در مورد مکانیزم‌های مولکولی تحت تأثیر پلاسما بر سلول‌ها هستند. آنها همچنین به دنبال تاثیر سن بیمار را بر میزان اثر بخشی درمان پلاسمایی مشخص کنند.

منیع: nanoindustry.ir

نظـــرات